यूरोप टूर भाग 4 -पूर्वार्ध
सकाळी 8.01 वाजता आम्हाला यूरोस्टार रेल्वे पकडायची असल्याने
सर्वच सकाळी लवकर तयार झाले होते....हॉटेल सोडताना त्यांनी
आम्हाला पॅकेट ब्रेकफास्ट दिला होता....आणि दरवाज्यात अतिशय
स्टाइलिश जॉनची तितकीच मोठी आणि स्टाइलिश गाडी आम्हाला
स्टेशनवर सोडायला सज्ज होती. (ह्या जॉनच नाव मी
जानराव- वऱ्हाड निघालाय लंडनला स्टाइल,ठेवल होत...
आमच्या बर्‍याच प्रश्नांची उत्तरे तो फारच मस्त आणि विनोदी द्यायचा)
श्रीदेवने परत एकदा स्टेशनला गेल्यावर करायची सगळी प्रक्रिया
समजून सांगितली.आम्हाला पॅरिसमध्ये (स्टेशन बाहेर)
विनायक वाकचौरे घ्यायला येणार होते. लंडन स्टेशनवर पोहोचून
श्रीदेवला बाय करत आम्ही एयरपोर्टवर असते तश्या तिकिटे
चेक करण्याच्या लाइनमध्ये उभे राहिलो....अस्मादिक सर्वात पुढे
....माझ्या बरोबर पेंडसे आणि कुलकर्णी कुटुंबिय ही होते. तिकिटे
स्कॅन झाल्यावर पुढे सामान चेक इन मध्ये तपासून घेऊन पुढे
प्लॅटफॉर्मकडे घेऊन जायचे हे माहीत होते. म्हणून नंबर येताच मी
आणि मधुरा काकू पटकन पुढे गेलो. तिथून 4 पायर्‍या चढून
आतल्या रांगेत उभे राहिलो...आमच्या चेहर्‍यावर आपण
सगळ्यांमध्ये सर्वात पुढे (किंवा पहिले आलो)असा एक
बालसुलभ आनंद होता. आणि एकमेकांबरोबर हेच बोलत
हसत, टाळ्या देत आम्ही पुढे सरकलो....बाकीच्यांची तिकीटे
स्कॅन करण्याची रांग बंद केली होती....त्यावरुन आम्ही
लांबूनच त्यांना चिडवत होतो......आणि काही समजायच्या आत
आमच्या मागचा दरवाज्या बंद झाला.... बापरे...!!
सिनेमॅटिक का काय म्हणतात तशी स्तब्धता पसरली....
आम्ही दोघी पुढचे काही क्षण एकमेकींकडे बघत बसलो....
आणि आता जर आपली सर्व मंडळी बाहेरच राहिली
तर काय होईल असे वाटून गेले.....दरवाज़ा कधी उघडेल
काय माहीत( का उघड दार देवा आता म्हणावे लागेल असे वाटले)
....त्यात आम्हाला चेक इन पोस्ट वर पाठविण्यात आले...
आणि तिथल्या ऑफिसरमुळे आम्हाला कळले की आम्ही
दोघी बिझनेस क्लासच्या रांगेत होतो...आम्ही दोघीही
(अगदी समसमान बिनधास्त आणि बोलक्या) आजूबाजूच्या
सर्व लोकांचे निरिक्षण (अर्थातच पुणेकरांना परीक्षण वेगळे
करावे लागत नाही....खऱ्या पुणेकराला ही सिद्धि जन्मजात असते)
करत त्यांच्यावर भाष्य करत होतो...मराठी आजुबाजूला
कोणालाच कळत नसल्याचा फायदा लंडनमध्ये खूप कमी
होतो कारण तिथे जाऊ तिथे मराठी माणसं भेटतात...
आता चेक इन पण होत आले आणि बाकीचे सगळे अजूनही आलेले नव्हते....
तेवढ्यात मागचा दरवाजा पुन्हा उघडला आणि आमचे
सहप्रवासी पुढे आले (इकॉनॉमी क्लास च्या लाइन मध्ये).
आणि आम्ही अंडरग्राउंड प्लेटफॉर्मवर पोहोचलो...
आत्तापर्यन्त एयरपोर्ट सारखे वाटणारी ही जागा अचानक
रेल्वे स्टेशन सारखी वाटू लागली....कारण ज्या लोकांना
बसायला खुर्च्यावर जागा नव्हती ते स्वतःच्या सामानावर
.... किंवा चक्क खाली बसले होते....म्हटले हम भी तशरीफ रख ही देते है |
ट्रेन प्लॅटफॉर्मवर आली,आम्ही जोशींच्या तज्ञ(
)
) मार्गदर्शनाखाली सामान व्यवस्थित लावून त्या सुबक
आखीवरेखीव अत्याधुनिक गाडीत आपापल्या सीटवर
स्थिरस्थावर झालो. गम्मत म्हणजे आम्हाला लंडनच्या
रेल्वे स्टेशनवरच तिथून बाहेर पडल्याचा आणि फ्रांसमध्ये शिरल्याचा
स्टॅम्प मिळाला....एकंदरीत आम्हाला इंग्लैंडने एक्सपोर्ट केले होते
आणि तिथेच फ्रांसने इम्पोर्ट ही केले....एकाच ठिकाणी
वेगवेगळ्या देशात देवाणघेवाण झालेले आम्ही एकमद्वितीय स्पीशीझ़्र होतो.!
 |
डावीकडून -सूरपूरिया काकू, गांधी काकू, देशपांडें काकू आणि अत्रे काकू |
 |
डॉक्टर साठे काका ...(लंडनमध्ये) शाह रुख खान स्टेप करताना |
 |
हमारे प्रिय - जान राव (मिस्टर जॉन) |
 |
फ़्रान्स रैल्वे स्टेशन वर विनायक सरांची वाट पाहताना |
माझ्या सेल्फी काढायच्या केविलवाण्या धडपडीची कीव येऊन
एका पोर्तुगीज बाईने "मी काढू का तुझा फोटो?" असे विचारले
आणि नेकी और पूछ पूछ म्हणत मी ही तयार झाले.
(अर्थात थोड्या वेळाने मी तिचे तिच्या मैत्रिणीबरोबरचे फोटो
काढून त्याची फिट्मफाट करून टाकली.आणि भारतीय
लोक जास्त चांगले फोटो काढतात हेही पटवून दिले. )
आमच्या जवळच बसलेला चिरतरुण मुलींचा (अत्रे काकू,
देशपांडे काकू, सूरपूरियां काकू आणि गांधी काकू ह्यांच्या
सीटवर हास्याची कारंजी चांगलीच उंच उडत होती....
त्यांची धमाल पूर्ण बोगी ऐकत होती. अर्थातच त्यांच्या
टेबलवरचा खाऊ मला चाखायला मिळाला!! आणि
ह्या चौघांचा एक धमाल हसताना एक फोटो मला काढता आला.
युरोस्टार च्या ह्या रेल्वे प्रवासाबद्दल ही खूप कौतुक ऐकून वाचून होते
....एका बलाढ्य राष्ट्राच्या राजधानीला(लंडन) दुसर्‍या
तितक्याच मोठ्या देशाच्या राजधानीला(पॅरिस) जोडणारी ही ट्रेन
....तिला स्टार म्हणणेच योग्य आहे. असे म्हणतात की ह्या
रेल्वे ने तुम्ही विमानापेक्षा ही लवकर पॅरिसला पोहोचता
आणि सगळ्यात महत्वाचे म्हणजे खिशाला परवडणारीआहे
अर्थातच विमानापेक्षा) आणि वेळ वाचवणारी आहे.
युरोस्टार, ले शटल ह्या समुद्राखाली असलेल्या सर्वात लांब
38 किलोमीटर) टनल मधून आपल्याला ताशी 160 कि मी
ह्या वेगाने नेते. आणि सर्वात महत्वाचे म्हणजे ना
आपल्याला हा वेग जाणवतं ना आपण समुद्रा खालून
जातो आहोत हे जाणवते.
ह्या प्रवासातला एक प्रसंग माझ्या कायम लक्षात राहील.
प्रवास अर्धा संपलेला असताना अचानक एक घोषणा ऐकू आली
की बिझिनेस क्लासमध्ये एका बाईंची तब्येत बिघडली आहे
आणि कोणी डॉक्टर ह्या रेल्वेत असल्यास त्यांनी त्वरित
तिथे यावे. बरेच जण डुलकी काढत होते त्यामुळे आमच्यातल्या
डॉक्टर साठे काकांनी ते ऐकले नाही...ज्योती कुलकर्णी काकूनी (त्या नेहमीच अलर्ट असतात)
मला साठेकाकांकडे पिटाळले आणि मी(नेहमीच्याच तडफदारपणे
)
) त्यांच्याबरोबर जवळजवळ धावत त्या डब्यात गेले.
तिथे गेल्यावर अर्थातच डॉक्टर साठे काकांनी प्रासंगिकता राखून,
त्यांना तपासले, त्यांची सर्व विचारपूस करून.....त्यां
च्या आजारांच्या इतिहास जाणून...त्या बाईंना होत अ
सलेल्या त्रासाचे निदान केले.आणि योग्य औषध सुचवून
तिथून निघालो. एकदम घाबरगुंडी उडालेल्या त्या बाई
खूपच शांत झाल्या....त्यांनी अनेक वेळा डॉक्टर काकांचे
धन्यवाद मानले.....खरच... डॉक्टरांना आपल्या संस्कृतीत
उगाचच देवाची उपमा दिली नाहीये....!!
साठे काकांनी ज्या आत्मियतेने प्रेमाने प्रसन्नतेने हे सगळे
केले त्याला मनोमन सलाम केला...आणि आमच्या बोगीत
त्यांचे स्वागत आमच्या सर्व ग्रुप ने टाळ्या वाजवून केले..
आणि मी ,जणू मीच पेशंटला बरे करून आल्याच्या दिमाखात
आमच्या डब्यात त्याच्याबरोबर परतले आणि हा चित्तथरारक
अनुभव सगळ्यांना रंगवून सांगू लागले. अर्थातच त्या वेळी
ह्या सगळ्याचा एक आठवण म्हणून एखादा फोटो किवा
ह्या सगळ्याचा वीडियो काढावा असे काहीही डोक्यात आले नाही.
(म्हणून डॉक्टर साठे काकांचा शाहरुख खान स्टाईलमध्ये
उभे असलेला फोटो शेअर करते आहे.)
एक मात्र झाले.....त्या बाईंना बघायला गेल्यामुळे आम्हाला
यूरोस्टारचा बिझनेस क्लास किती पॉश, सुंदर,ऐटबाज असतो,
त्यातल्या सोयी सगळेच बघता आले.
लंडन पॅरिस युरो स्टार ट्रेनचा प्रवास (सुमारे 2 तास15मिनिटे)
अनुभवण्यासारखा होता. आपल्या आताच्या वंदे भारत गाड्यांची
आठवण होऊन आम्ही आमची कॉलर ताठ केली.
पॅरिसचे रेल्वे स्टेशन आताच्या मुंबईच्या CST ची आठवण
करून देत होते...एकदम विंटेज लूक होता स्टेशनचा पण सुविधा
अत्याधुनिक!! अर्थात इथे कमालीची स्वच्छता होती.
विनायक वाकचौरे ह्यांना फोन करून, तिथून सामान
घेऊन बाहेर आलो,आमच्या पॅरिसपासूनच्या सहप्रवाश्यांना
(हे नुकतेच भारतातून आल्यामुळे अतिशय पेंगुळलेल्या
अवस्थेत होते सगळे) भेटून हुश्श झालं आणि पॅरिसचे स्थलदर्शन सुरू झाले.
)
अजि म्या ब्रह्म पाहिले अश्या अधाशीपणे दोन दोनदा पहिला....
.jpg)
! )
