https://www.instagram.com/reel/CwDijw3prA7vOBLtq3SA9p9nHMgnNu4Y8LOhfk0/?igshid=MzRlODBiNWFlZA==
आज सकाळी फ्रेंच 
हॉटेल मध्ये मॅकरून स्कॅमबल एग ( इथले जगात भारी
आणि क्रीमी होते म्हणे), Croissant चा 
(ˈक्रोॅवसॉ - नाश्त्याच्या वेळी
लोण्याबरोबर खाल्ला जाणारा वक्राकार पाव) स्वाद घेतल्यावर (खरे म्हणजे
पोटात ढकलल्यावर..)आम्ही आज उर्वरित पॅरिस स्थलदर्शनाला बाहेर पडलो.
फ्रेंच रस्त्यावरील आर्क दे ट्रायंफ(जिथे मोठे क्रांतिकारक आणि नेपोलियन
युद्धांमध्ये फ्रान्ससाठी लढलेल्या, सर्व फ्रेंच विजयांची आणि मरण पावलेल्या
सेनापतींची नावे, त्याच्या आतील आणि बाहेरील पृष्ठभागावर कोरून त्यांचा
सन्मान केलेला आहे. तिथे असलेल्या तळघरातील,तिजोरीच्या खाली पहिल्या
महायुद्धातील अज्ञात सैनिकांची कबर आहे असे म्हणतात. हे आर्क आणि
आपल्या इंडिया गेटमध्ये बरेच साधर्म्य आहे. आपले इंडिया गेट अर्थातच
त्यावरून 'प्रेरित' आहे)आणि कॅथेड्रल नोत्र देम दे पॅरिस, प्लेस दे ला
कोॅनकोॅर् जे शाँज-एलिजे (Champs Elysee असे इंग्लिशमध्ये
लिहितात पण उच्चाराचा ह्या स्पेलिंगशी काहीही संबंध नाही 
)
ह्या पॅरिस, फ्रान्समधील एका अत्यंत प्रतिष्ठित रस्यावर आहे.
 |
आर्क दि ट्रायम्फ समोर सम्पूर्ण ग्रुप |
 |
| आमची उत्साही गर्ल्स गॅंग |
 |
| निरीक्षण डेक वरील दुर्बीण |
 |
| आयफेल च्या सर्वात वरच्या मजल्यावर |
 |
| सुपुत्र आणि पतिराजांबरोबर - अस्मादिक |
 |
| अविस्मरणीय संध्याकाळ |
 |
| दमलेला सुपुत्र |
 |
| कॉफीच्या प्रतिक्षेत |
 |
| कॉफीच्या प्रतिक्षेत |
.jpg) |
| कुठूनही सुंदरच दिसतो . |
जगातील सर्वांत प्रसिद्ध रस्त्यांपैकी एक असलेला शाँज-एलिजे
युरोपातील सर्वांत महागडा भूखंड मानला जातो. २ किमी लांब व
सरासरी ७० मीटर रुंद असलेला शाँज-एलिजे पॅरिसमधील सर्वांत
लोकप्रिय पर्यटक आकर्षणांपैकी एक आहे.... इथे हवा इतकी सुरेख
गार होती की निसर्गाची हाक सर्वांनाच ऐकू येऊ लागली....
आणि विनायक सर हे एकदम अनुभवी असल्याने त्यांनी बसमधून
उतरत्या क्षणी गोल्डन वर्डस् उच्चारले..... इथे 
वॉशरूम फ्री आहे...
बास...मग आम्ही सगळेच आधी त्या दिशेने गेलो. युरोपमध्ये मी मागेही
म्हटल्याप्रमाणे ह्या गोष्टीसाठी चांगलेच
पैसे मोजावे लागतात. त्यामुळे ह्या फ्रीचा आनंद खूप होता. आणि
कदाचित त्यामुळेच इथे रांग होती. रांगेत उभ्या असताना हास्य
विनोदानेच मला वाटत आमचा ग्रुप अजून जास्त बोलका होत होता.
अश्या मार्गांना भेट देऊन आम्ही आर्क दे ट्रायंफ इथे आमच्या पूर्ण
ग्रुपचा फोटो काढला(सांगितले ना शास्त्र असते ते). हवा चांगलीच
गार होती....त्यामुळे अनेकांनी स्वेटर्स, टोपी मफलर ह्यांच्या
स्टाइल सकट फोटो घेतले. आर्क दे ट्रायंफ इथे एक ज्योत हौतात्म्य
मिळालेल्या सैनिकांच्या प्रति प्रेम आणि आदर ह्यांचे प्रतिक म्हणून
सतत जळत असते. तिला विझवण्याचा प्रयत्न करणार्‍या माणसांना
झालेल्या शिक्षेबद्दल वेगवेगळ्या आख्यायिका आहेतच...त्यातील
काही मिनिने आम्हाला सांगितल्या. इथेही बरीच माहिती घेऊन
आम्ही परत एकदा म्युझियमच्या इथे गेलो. काल आमचा इथला
ग्रुप फोटो राहिला होता तो काढला. आणि त्यानंतर पेटपूजा करून
पॅरिसच्या सर्वात मोठ्या आकर्षणाच्या दिशेने निघालो. काल
त्याचे लांबून दर्शन झालेच होते म्हणा...पण त्याचा सर्वात वरच्या
डेक वर आज आम्ही जाणार होतो. 
आणि जसे तिथे पोहोचलो तसे ह्या टॉवरने सगळ्यांना भलतेच
प्रभावित केले.(इथे जाताना आमच्यापैकी काही सहपर्यटकांना
सिद्धार्थ चांदेकर आणि मिताली मयेकर भेटले आणि त्यांनी
त्याच्याबरोबर फोटो काढला. पणआमच्याबरोबर फोटो काढण्याचे
भाग्य सिद्धार्थला न मिळण्याने तो थोडा नाराज झाला असेलच 
)
इथेही लागलीच आम्ही तिकिटांच्या रांगेत लागलो. रांगेत बहुतांशी
लोक भारतीय होती ते बघून तितकेच हरखून गेलो....आणि त्यातही
मराठी भाषिक होती. वेगवेगळया ट्रॅव्हल्स कंपनीबरोबर आलेल्या
लोकांबरोबर लगेचच गप्पा चालू झाल्या. (अर्थात रांग एवढी मोठी
होती की 2/3 तास तिथे उत्तम वेळ घालवण्यासाठी गप्पा हाच
उत्कृष्ट पर्याय होता.) आणि रांगेमध्ये गोंधळ घुसा-घुशी फक्त
भारतात होते ही कल्पना किती भ्रामक आहे ह्याचा प्रत्यय आला.
आणि 3 तासांनंतर आम्हाला तिकिटे मिळून लिफ्टने जाण्यासाठी
सोडण्यात आले. (सोडण्यात आले कसले आम्ही स्वतःला घुसवून
घेतले 
) इथल्या लिफ्ट हे एक वेगळे प्रकरण आहे. प्रत्येक
मजल्यावर वेगळी लिफ्ट पकडायची,(कारण प्रत्येक मजल्याचे शुल्क
वेगळे 
) लिफ्टमध्ये चढणे मुंबईच्या लोकल प्रवासाची आठवण
करून देत होते.....मध्ये उभे राहिले तरी आपोआपच पुढे जात होतो.
पहिला मजला दुसरा मजला अशी मजल दरमजल करत आम्ही तिसर्‍या
मजल्यावर पोहोचलो आणि तिथल्या डेकवर पायर्‍या चढत गेलो.....
इथल्या वातावरणाचे, इथून दिसणार्‍या पॅरिसच्या विहंगम अश्या
दृश्याचे किंवा इथल्या हवेचे कुठल्याच गोष्टीचे वर्णन शब्दांच्या
पलीकडले आहे..... रूमानी...गुलाबी....मोहक, उत्कट असे सगळे त्या
वातावरणात भरून राहिलेले होते...कमालीची थंडी जाणवू लागली होती..
. इथल्या अनुभवाचे वर्णन... अविस्मरणीय एवढ्या एकाच शब्दात करू शकते.
ह्या टॉवरबद्दल अश्या अनेक गोष्टी आहेत त्या त्याला उत्कृष्ट बनवतात.
ह्याची रचना मोहक आणि कालातीत आहे, त्याच्या गुंतागुंतीच्या लोखंडी
कामामुळे तो अतिशय आकर्षक दिसतो.
आयफेल टॉवर गुस्ताव्ह आयफेल यांनी 1889 च्या एक्स्पोझिशन
युनिव्हर्सेलसाठी बांधला होता, जो फ्रेंच राज्यक्रांतीच्या 100 व्या वर्धापन
दिनानिमित्त होता. आयफेल टॉवरचे बांधकाम पूर्ण होण्यासाठी सुमारे
22 महिने लागले. बांधताना कामगारांना किती उंचावर चढावे लागले ते
पाहता, आश्चर्यकारक गोष्टअशी की टॉवरच्या बांधकामादरम्यान
कोणतीही जीवित हानी झाली नाही किंवा कोणालाही दुखापत झाली नाही.
हे ऐकून फ्रेंच इंजीनियर आणि काळजीपूर्वक काम करणार्‍या
लोकांचे खूप कौतुक वाटले. आयफेल टॉवर पुडल लोखंडाचा बनलेला आहे
आणि इथे एकूण तीन मजले आहेत, जे सर्व पर्यटकांसाठी खुले आहेत
(अर्थातच प्रत्येक मजल्यावर जाण्यासाठी वेगवेगळे शुल्क लागते हे आधी
म्हटलेच आहे 
. तिसर्‍या मजल्यापर्यंत तिकीट काढल्यावर
पहिला दुसरा मजला त्याबरोबर फ्री )
पहिल्या दुसर्‍या आणि तिसर्‍या मजल्यांवर रेस्टॉरंट्स आणि कॅफे
आहेत, तर प्रत्येक स्तरावर पॅरिस शहराला उंचावरून पाहण्यासाठी
एक निरीक्षण डेक आहे.
गुस्ताव्ह आयफेलच्या महत्वाच्या सूचनेनुसार, हवामानाच्या
क्षरणकारक प्रभावापासून लोहाचे संरक्षण करण्यासाठी, आयफेल
टॉवरला दर 7 वर्षांनी संरक्षक रंगाच्या जाड थराने पुन्हा रंग दिला
पाहिजे.(आम्ही गेलो तेव्हाही हे रंगकाम चालूच होते. 2024च्या
ऑलिंपिकसाठी टॉवरची सजावट करण्यासाठी हे सगळे चालू होते असे
मिनीने सांगितले. नंतर मला G 20च्या वेळी पुण्याचे सुशोभीकरण
केले तेव्हा हेच सगळे आठवले)
सर्वात उंच मानवनिर्मित चमत्कार आणि जगातील सर्वाधिक भेट
दिलेल्या साइट्सपैकी एक आहे हा आयफेल टॉवर!! आयफेल
टॉवरशिवाय ह्या ‘प्रकाशाच्या शहराचा’-पॅरिसचा विचारच करता येत नाही.
खाली आल्यावर सर्वांना कॉफी 
ची चांगलीच तलफ आलेली होती.
अर्थातच तिथल्या जवळच्या कॅफेमधून गिरीकंदतर्फे कॉफी मिळाली.
सगळेच खूप दमलेले होते आणि तिथे बसायची सोय नव्हती....
त्यामुळे चक्क खाली फतकल मारून बसून कॉफीचा आस्वाद घेतला
( परदेशात आपल्याला कोणी ओळखत नाही ह्याचा असाही फायदा असतो.)
ह्या कॉफीची लज्जत भारी होती. इथे प्राचीशी गप्पा मारताना कळले
की आयफेल रात्री दिव्यांच्या झगमगाटात खूप जास्त सुंदर दिसतो.
पण युरोपमध्ये सूर्यास्त खूप उशिरा व्हायचा...पार 10 वाजेपर्यंत...
मग हॉटेल पासून परत येथे स्वखर्चाने यायचे का ह्यावर आम्ही बरीच
खलबते केली. (रात्री हॉटेल वर उशिरा पोहोचल्याने आणि दुसर्‍या
दिवशी लवकर निघायचे असल्याने आम्ही गेलो नाही. पण उत्साही
आणि हौशी प्राची मात्र गेली..आणि नयनरम्य दिव्यांचा झगमगाट
असलेल्या टॉवरचा वीडियो ही सगळ्यांना दाखवला. तो बघितल्यावर
आपण परत एकदा इथे रात्रीचा टॉवर बघायला यायचे असे मनोमन
ठरवून टाकले. शेवटी माणसाचे मन कसे असते ना...कितीही मिळाले
तरी ये दिल मांगे मोर म्हणतेच!!
तिथून 6 च्या दरम्यान आम्ही आमच्या गाडीच्या दिशेने निघालो.
टॉवरच्या आजुबाजूला असलेल्या गार्डनमुळे गाडी बरीच लांब होती.
आमच्या 55 जणांच्या ग्रुपपैकी फटांगरे आणि भदाणे कुटुंब हे
सर्वात मोठे- 7 जणांचे होते (ज्यात दोन 4.5 वर्षाची जुळे भाऊ बहिण
होते, 65 वर्षाचे रिटायर्ड पोलीस पाटील काका आणि त्यांची गुडघ्याच
ऑपरेशन झालेली पत्नी होती आणि ह्याची मुलगी जावईही होते.
भदाणे काका एकदम बिनधास्त व्यक्तिमत्व होते. आणि संथपणाच
त्यांना एकदम वावडं होत. ते आमच्या सगळ्यांपेक्षा आधी निघून भराभर
पुढे आले. फटांगरे ह्यांना ते दिसेनात म्हणून ते त्यांना शोधायला पुढे गेले.
त्यांच्या कुटुंबातील भदाणे काकू आणि सौ फटांगरे आणि जुळी मुले ही
मागे चालत राहिली. भदाणे काकांना रस्त्यात शोधणे हे अवघड होते
त्यामुळे सगळेच त्यांना बघू लागले. तर ते गाडीत जाऊन बसलेले होते.
मागे राहिलेली चार जण मात्र आता दिसेनात. फटांगरेच्या सौ कडे
इंटरनेशनल कॉलिंग चा फोन नसल्याने त्यांना contact करणे हे
अवघड होते. दोनदा आम्ही आलो तो मार्ग बघून आल्यावर आम्ही
सगळेच हवालदिल झालो होतो. फटांगरे हे ही काळजीत होते.
तोवर त्यांच्या सौ नि कोणा अनोळखी माणसाला विनंती करून
त्यांच्या फोन वरून कॉल केला आणि ते जवळच असल्याचे सांगितले.
पॅरिससारखे गर्दीचे शहर, त्यात टॉवरसारखी अतिशय भरगच्च जागा
ह्यात त्या चारही जणांना शोधणे हे एक मोठे आव्हानच होते.
सौ फटांगरे ह्यांना फोनवर विचारल्यावर त्या आम्ही मुख्य रस्त्यावर
आहोत असे म्हणाल्या...आणि आम्हीही मुख्य रस्त्यावरच होतो 
आता पंचाईत अशी होती की शोधायचे कुठे आणि कसे??!!
इंटरनेट नसल्यामुळे लोकेशन शेयर करता येत नव्हते. पण वेळ
हातातून निसटून चालला होता. फटांगरे ह्यांनी अनेक देश पाहिलेले आहेत
. जगभ्रमंती केलेली आहे. त्यामुळे त्यांनी विनायक आणि आम्हा
सगळ्यांना तिथे वेळ न घालवता हॉटेलला पुढे जायला सांगितले
खूपच वेळ जात असल्यामुळे आम्ही जेवणाच्या हॉटेलकडे निघालो..
.आम्ही जरी पुढे जात असलो तरी गाडीत सगळेच हळहळत होते,काळजीत होते.....
आम्ही पुढच्या एका रस्त्यावर वळलो. वल्लभने त्याचा अंदाज बोलून
दाखवला की ती चार जण त्याच रस्त्यावर असू शकतात...त्यामुळे
मागे बसलेले,(आणि महत्वाचे म्हणजे सजग असलेले) मसलेकर बाहेर
बघू लागले. अर्थातच सगळे मुलांच्या आणि भदाणे काकूंच्याबद्दल
काळजीने बोलत होती... दोन्ही अतिशय गोड निरागस मुले....
पायाचे ऑपरेशन झालेल्या काकू आणि सौ फटांगरे.....सगळ्यांचेच
चेहरे डोळ्यांसमोर येत होते....तेवढय़ात सौ मसलेकर जोरात चित्कारल्या...
.. ती बघा मुले.....विनायक ने लगेच बस थांबवली.....भराभर पळत रस्ता
क्रॉस करून त्याच्या जवळ पोहोचले....फटांगरे त्याच्याबरोबरच होते....
त्यामुळे विनायक ने मुलीला,फटांगरे ह्यांनी मुलाला आणि त्याच्या
सौ नि आईला घेऊन आमची बस गाठली. आणि त्या सर्वाचे स्वागत
टाळ्या शिट्या आणि जल्लोषात झाले. सगळ्यांचा जीव भांड्यात पडला.
मसलेकर जिन्होंने ये मसले का समाधान ढूंढने में बहुत बड़ा योगदान दिया....
.त्यांच्यासाठीही आम्ही सगळ्यांनी उत्स्फूर्तपणे टाळ्या वाजवल्या...
.त्यांचे लक्ष योग्य वेळी बाहेर गेले त्यामुळे आमचे छोटे सहप्रवासी
आमच्याबरोबर जेवायला येऊ शकले. इतक्या उंच टॉवरवर गेलो होतो....
अगदी टॉप ऑफ द वर्ल्ड होतो....आणि कोणी 'आपले' ह्या परदेशात
हरवले आहे ह्या जाणीवने एकदम जमीनीवर आलो होतो ...
ह्या अनुभवामुळे पुढच्या संपूर्ण ट्रीपभर भदाणे काका आणि गोंडस
मुले ह्यांच्यावर सगळ्यांनीच लक्ष ठेवले आणि काळजी घेतली हे वेगळे सांगायला नको!!
आताच्या गूगलच्या जमान्यात काहीही शोधणे आणि ते क्षणार्धात सापडणे
खूप सोपे वाटते....पण अशी आतून वाटलेली काळजी, वियोगाने
दाटलेली कासावीशी, मायेने दिलेली आश्वस्त पाठीवरची थाप, निःस्वार्थपणे
केलेली मदत,छोट्या मुलांच्या काळजीने टचकन भरलेले डोळे,
आपण ज्यांची वाट पाहिली ते सापडल्यावर पडलेल्या हर्षोत्फूल्लित टाळ्या,
आणि भेटीनंतरचे प्रेमाचे ओले लोलक ह्या गोष्टी गूगलवरही सापडणार नाहीत....
पण आमच्या हातात त्या अगदी अलवारतेने पडल्या.....
आम्हाला हे सगळे अगदी अनाहतपणे गवसले....
ह्यापेक्षा सुख म्हणजे दुसरे काय असते??!!
आणि काय पुण्य असल की ते असे मिळते??!! ...
